فصل پاییز کم کم داشت تموم می شد

در کنار دریا دو عاشق قدم می زدند...

 ناگهان باد ملایمی وزید و گلی که در آن نزدیکی

بود را

در آب انداخت.

دختر جوان گفت:  حیف...چه گل زیبایی بود ...

پسر در دریا رفت تا گل را بگیرد

اما در همان هنگام موجی بلند به سویش آمد .

پسر که می دانست

غرق می شود گل را به سوی دختر پرتاب کرد و

گفت دوستت دارم

و با غروب آفتاب نا پدید شد...

با خود اندیشیدم

   در این ترانه ی بی تو ماندن

در این لحظه های بی تو

   حس بودنت

شنیدن تپش ها ی قلبت

    از مرز فاصله ها

از نگاه چشمان تو

   تمام انتظارم شده

طاقت ندارم   اشکام تموم شده  زندگی بیهوده شده

چه قدر خودمو دلداری بدم

دیگه یکی باید دل تنهای منو آروم کنه

یکی باید منو امیدوار کنه

تو که از حالم خبرداری

تو که می دونی به چه روزی افتادم

بازم می خوای رهام کنی؟

                                                    خیلی بی وفایی

چه شد آن همه پیمان که

                                  از آن لب خندان شنیدم

و هرگر خبری نشد از آن

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد...

 من شروع کردم

وقتی او تمام شد ...

 من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

و تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن.....

در جوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد

در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد

آرزوی مرگ کردم   مرگ هم یادم نکرد...

یه عمری همه ی دنیا رو گشتم

             به دنبال یه عشق صادقونه

                  یه عشقی که بسازه دل رو از ما

بشه تنها چراغ توی خونه

     یه عمری پی عشق بی حوس دویدم

          به دنبال یه عشق بی بهونه

یه عشقی که بشه مرهم زخمام

          نشه بد تر روی زخم کهنه

                   تو شبهایی که جای دست پر مهر

چیزی به جز یه دنیا اشک ندیدم

        یکی اومد که دوست داشتن می فهمید

                منو از اون من خسته جدا کرد

یکی اومد که با احساس پاکش

          تموم زخمامو یهو دوا کرد

                  تو وقتی که همه تنهام گذاشتن

با لبخندش منو از من جدا کرد

         برای عاشقی عشقمو دادم

                   خیال کردم فقط عشقه می مونه

ولی جای تموم اون همه عشق

          واسم موندش فقط بغض شبونه

                 برای عاشقی ما کم نذاشتیم

خدا هم خوب اینو خودش می دونه

          با این که دلم رو همه شیکستن

                     می خونم باز هنوزم عاشقونه

می خونم با خودم دیگه بریدم

           دیگه به آخر جاده رسیدم...

ما گذشتیم و گذشت

                              آن چه با ما کردی

تو بمان با دیگران

                           وای به حال دیگران

عشق یعنی مستی و دیوانگی

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخستین تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

دوستت دارم...

 ولی چه فایده

تو که صدامو نمی شنوی

تازه اگه هم بشنوی

فکر می کنی دروغ میگم

باشه.........

برو و اصلا سراغم رو نگیر

بروووو

برو و به همه بگو بهت خیانت کردم

ولی یه کاری نکن که راه برگشت نداشته باشی

 چون وقتی برگشتی و دیدی

با شمعی نیمه سوخته

جان سپردم

ساکت و تنها چون کتابی در مسیر باد

     می خورد هر دم ورق اما.....

هیچ کس او را نمی خواند

       برگ ها را می دهد بر باد

می رود از یاد

       هیچ چیز از او نمی ماند

بادبان کشتی او در مسیر باد

         مقصدش هر جا که باداباد!

بادبان را ناخدا باد است

        لیک او را هم خدا

هم ناخدا باد است

با صدای تو قلبم آرام می شود

وقتی که نیستی قلب نا آرام من

به دنبال تو میگردد...

توی آسمون دنیا هر کسی یه ستاره داره

چرا نوبت ما که می شه آسمون جایی نداره؟

فقط آرزوم همینه

که تو از سفر بیای

نکنه یه وقت بمیره

دلم از غم جدایی...

اگر من و تو دو برگ بودیم

هنگام خزان

زود تر از تو می شکستم

و می افتادم....

تا زمانی که تو می افتی

در آغوشت گیرم...

**

باور کن

 ای ستاره ی درخشان شب های تاریکم

وقتی نیستی گویا هوا بارانی است...

خداحافظ همین حالا

همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که

بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگین

به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که

منو از چشم تو میدید ...

عشق آن نیست که

                               یک دل به صد یار دهی

عشق آن است که

                              صد دل به یک یار دهی

به نام آن که اشک را آفرید

                                 تا سرزمین وداع آتش نگیرد

آرزوی من این است

                             مثل سیم یک گیتار

زیر دست تو باشم

                              لحظه ی خوش دیدار

کنم هر شب دعایی

                                کز دلم بیرون رود مهرش

ولی آهسته می گویم:

                                   الهی بی اثر باشد...

دارم می رم نمی خوای برگردی و نگام کنی

نمی خوای تو رویاهام رهام کنی

دارم می رم بار سفر رو بستم

نمی خوای بیای و بدرقم کنی

*****

گفتم مرا دوست داری؟

گفت: بله

گفتم مثلا چقدر؟

گفت:

به اندازه ستاره های آسمان

به آسمان نگریستم و دیدم

آسمان ابریست

به تو فکر می کنم

 عاشقان در این دنیا کاری نمی کنند

مگر این که بنشینند

و به پژواک صدای عاشقانه خود گوش دهند

صدایی که می گوید:

آیا تو هم به من فکر می کنی؟

همان قدر که من به تو فکر می کنم

                               ****

      آری آغاز دوست داشتن است

     که همین دوست داشتن زیباست

زندگی یعنی تکاپو

                           زندگی یعنی هیاهو

زندگی یعنی شب نو

                            روز نو   اندیشه ای نو

 وای باران...

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما...

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

عشق واژه ای است از جنس نور

که با دستی از جنس نور

بر صفحه ای از جنس نور نوشته می شود

                            * * *

دلم گرفته آسمون

از خودتم  خسته ترم

تو روزگار بی کسی                                  

یه عمره که در به درم

کاش قلبم درد تنهایی نداشت...

چهره ام هرگز پریشانی نداشت...

کاش برگ های آخر تقویم عشق...

حرفی از روز های بارانی نداشت...

                         ****

عشق از ازلست و تا ابد خواهد بود

جوینده ی عشق بی عدد خواهد بود

فردا که قیامت آشکار گردد

هر دل که نه عاشق است خواهد بود

هر کس به طریقی دل ما میشکند

بیگانه جدا دوست چرا میشکند؟

گر بیگانه شکست حرفی نیست

من در عجبم دوست چرا می شکند؟

                                  * * *

ای عزیز جان من!

من برای مرگ خود یک بهانه می خواهم

یک بهانه ی پوچ عاشقانه می خواهم.

از غمی که می دانی با تو بودنم مرگ است .

و بی تو بودنم هرگز.

گر بهانه این باشد من بهانه می گیرم:

          عاشقانه میمیرم!

چشم هایم خسته از دیدن سراب

به جاده ی بی مسیر می نگریست

بعضی وقتها این قدر خوشحال می شم که میگم:

خدایا من خیلی این دنیا رو دوست دارم

بعضی اوقات هم این قدر روزگار حالمو می گیره

که از ته دل فریاد می زنم خدایااااا

حتی نمی خوام یک لحظه تو این دنیای لعنتی وقتمو بگذرونم

اما چه فایده این حرفاهیچ تاثیری نداره

و به قول معروف فقط دل خودمو  خوش کردم......

امروز هم این گار سرنوشت برام بد می خواد و هر طور شده

می خواد لجمو در بیاره

ای روزگار تو برو

برو که بازی تموم شد و من باختم آره من باختم

برووووووووو

چون به آخر خط رسیدم

دوستت دارم

مرا صد بار هم از خود برانی  دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی  دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن

چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی        دوستت دارم

خداوندا

آن که در تنها ترین تنهاییم

تنهای تنهایم گذاشت

در تنها ترین تنهاییش

تنهای تنهایش مگذار

ای عشق مدد کن که به سامان برسیم

چون مزرعه تشنه به باران برسیم

یا من برسم به یار یا یار به من

یا هر دو بمیریم و به

پایان برسیم

*

دوباره دل هوای با تو بودن کرده

نگو این دل دوری عشقو باور کرده

*

عاشقم

عاشق ستاره ی صبح

عاشق ابر های سر گردان ..

عاشق روز های بارانی و .....

عاشق هر چه نام تو است بر آن

کاش می شد اشک را تهدید کرد

       فرصت لبخند را تمدید کرد

کاش می شد از میان لحظه های زندگی

      لحظه های دیدار را نزدیک کرد

                          **

می رسد روزی که بی من

     روز ها را سر کنی

می رسد روزی که مرگ عشق

           را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من

     نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

   اگه عشقم حقیره      اگه جسمم کویره      اگه خالیه دستام

اگه همیشه تنهام      

برای تو عاشق ترین عاشق دنیام  

*****

تولدت مبارک

                 وقتی به دنیا اومدی داشت بارون می اومد

 فرشته ها داشتن گریه می کردن

                                           آخه یکی ازشون کم شده بود

گریه کن گریه قشنگه 

گریه سهم دل تنگه 

گریه کن گریه غروره                                   مرهم این راه دوره

سر بده آواز هق هق

خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه                                     گریه سهم دل تنگه

بذا پروانه احساس

دلت بغل بگیره

بغض کهنه رو رها کن                                   تا دلت نفس بگیره

نکنه تنها بمونی

دل به قصه ها بدوزی

تو بشی مثل ستاره                                      تو دل شبا بسوزی

گریه کن     گریه قشنگه

نمی دانم از چه زمان کویر ترک خورده ی ذهنم

به دنبال قطره ای از آسمان دید گانم گردد

هر از گاهی آسمان کویر  ابری می شود

ولی قدرت بارش ندارد

در میان خاطرات غبار خورده ام

به دنبال خاطره ای می گردم

تا نام تو را در ذهنم زنده کند

برگ از درخت خسته می شه

پاییز همش بهونه است

فریاد های خفته ی من سینه پر سوز مرا بشکافید

      و چون گردباری به بیرون جهشی بردارید و

              طوفانی از اشک های بلوری من بسازید و

                   رعد و برقی از فریاد های محبوس شده ی من.

                        می خواهم قلبم را از غم ها کهنه بزدایم.

                             گرچه میدانم قلب من آکنده از

                                    سلول های غم زااست.

                                           سلول هایی که شادی های

                                                  قلبم را در خود غرق

                                                        می سازد

دیشب تو رو از خوبی تشبیه به ماه کردم

           تو خوب تر از ماهی و من اشتباه کردم

عشق چیزی است که                  

        بیشتر از هر چیزی

                داشتنش را دوست داریم

                            و بیشتر از هر چیزی

                                    دادنش را دوست داریم

کاش می دانستم چیست                          

                              آن چه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

هنوز از سقف دلم                              داره بارون می چکه

واثه ی دریای دردم                             خیلی قلبم کوچیکه

عشق آمدنیست نه آموختنی

*******

می گویند شیشه ها احساس ندارند

                                                اما وقتی روی شیشه بخار گرفته

نوشتم : دوستت دارم 

                                                  آرام گریست.....................

من گمان می کردم

                              دوستی همچون سروی سرسبز

چهار فصلش همه آراستگی ست

                                من چه می دانستم

هیبت باد زمستانیست

                                   من چه میدانستم

 سبزه می پژمرد از بی آبی

                                    سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم

                                   دل هر کس دل نیست

قلب ها ز آهن و سنگ

                                 قلب ها بی خبر از عاطفه اند

میگن دیگه کسی

اشکاش بوی عشق نمی ده و زلال نیست.

              می گن دیگه کسی دلش برا کسی تنگ نمی شه

آخه دل ها مثل سنگ شده.

              دیگه هر وقت بارون میاد بوی خاک بلند نمی شه

آخه کسی از بوی بارون و خاک مست نمی شه.

               همه آدما حرمت عشقو شیکستن و دیگه عشقی

 نمونده

            دیگه کسی به کسی گل نمی ده و گل ها

 زیر پا له می شن.

            خدایا ... اون قدیما همه ساده زندگی می کردن

هیچ کس دلش پر از کلک و فریب نبود

               اما افسوس که.................................